ترانه های برفی

ماه و سنگ

اگر ماه بودم به هر جا که بودم سراغ تو را از خدا می گرفتم. وگر سنگ بودم به هر جا که بودی سر رهگذار تو جا می گرفتم. اگر ماه بودی به صد ناز، شاید: شبی بر لبم می نشستی وگر سنگ بودی به هر جا که بودم مرا میشکستی! مرا می شکستی!

دوشنبه سی و یکم مرداد 1384 |

در خاطر منی

ای رفته از برم به دیاران دور دست !

با هر نگین اشک به چشم تر منی

هر جا که عشق هست و صفا هست و بوسه هست ،

در خاطر منی. هر شامکه که جامه نیلین آسمان،

پولک نشان زنقش هزاران ستاره است؛

هر شب که مه چو دانه الماس بی رقیب،

بر گوش شب به جلوه، چنان گوشواره است

آن بوسه ها و زمزمه های شبانه را یاد آور منی ؛

در خاطر منی.

در موسم بهار کز مهر بامداد دوشیزه نسیم

مشاطه وار موی مرا شانه می کند

آندم که شاخ پر گل باغی بدست باد

خم می شود که بوسه زند بر لبان من

وانگاه نرم نرم گلهای خویش را به سرم دانه می کند آن لحظه ای رمیده زمن

در بر منی ! در خاطر منی!

هر روز نیمه ابری پاییز دلپسند

کز تند بادها با دست هر درخت

صد ها هزار برگ زهر سو چو پول زرد

رقصنده در هواست

وآن روز ها که در کف این آبی بلندخورشید نیمروز

چون سکه طلاست

تنها تویی تو که روشنگر منی !

در خاطر منی!

هر سال، چون سپاه زمستان فرا رسد

از راههای دور در بامداد سرد

که بر ناودان کوی

قندیلهای یخ دارد شکوه

وجلوه آویزه بلور

آن لحظه ها که رقص کند برف در فضا

همچون کبوتری

وآنگاه برای بوسه نشیند مست و شاد پروانه های برف،

به مژگان دختری

در پیش دیده من و در منظر منی!

در خاطر منی!

آن صبحها که گرمی جانبخش آفتاب چون نشئه شراب ،

دَوَد در میان پوست

یا آن شبی که رهگذری مست و نغمه خوان

دل می برد به بانگ خوش آهنگ: دوست دوست؛

در باور منی ! در خاطر منی! اردیبهشت ماه،

یعنی زمان دلبری دختر بهار

کز تک چراغ لاله چراغانی است باغ

وز غنچه های سرخ تک تک میان سبزه، فروزان بود چراغ

وانگه که عاشقانه پیچد به دلبری بر شاخ نسترن نیلوفری سپید آید مرا به یاد که: نیلوفر منی !

در خاطر منی!

هر جا که بزم هست و زنم جام را به جام

در گوش من صدای تو آید که: نوش! نوش!

اشکم دَوَد به چهره و لب می نهم به جام

شاید روم زهوش!

باور نمی کنی که بگویم حکایتی: آن لحظه ای که جام بلورین به لب نهم در ساغر منی!

در خاطر منی!

بر گرد ای پرنده رنجیده ؛ باز گرد در راه در گذر در خانه در اتاق هر سو نشان توست با چلچراغ یاد تو نورانی ام هنوز پنداشتی که نور تو خاموش می شود؟ پنداشتی رفتی و یاد گذشته مرد؟ وآن عشق پایدار فراموش می شود؟ نه، ای امید من!

دیوانه تو ام افسونگر منی!

هر جا به هر زمان،

در خاطر منی!

جمعه بیست و یکم مرداد 1384 |

سماع سوختن

عشق شادی است،عشق آزادی است*عشق آغاز آدمیزادی است* عشق آتش به سینه داشتن است*دم همت بر او گماشتن است* عشق شوری زخود فزاینده است*زایش کهکشان زاینده است* تپش نبض باغ در دانه است*در شب پیله رقص پروانه است* جنبشی در نهفت پرده جان*در بن جان زندگی پنهان* زندگی چیست؟عشق ورزیدن*زندگی را به عشق بخشیدن* زنده است آنکه عشق می ورزد*دل و جانش به عشق می ارزد* آدمیزاده را چراغی گیر*روشنایی پرست شعله پذیر* خویشتن سوزی انجمن افروز*شب نشینی هم آشیانه روز* آتش این چراغ سحر آمیز*عشق آتش نشین آتش خیز* آدمی بی زلال این آتش*مشت خاکی است پر کدورت و غش* تنگ و تاری اسیر آب و گل است*صنمی سنگ چشم و سنگ دل است* صنما گر بدی و گر نیکی*تو شبی،بی چراغ تاریکی* آتشی در تو می زند خورشید*کنده ات باز شعله ای نکشید؟* چون درخت آمدی ذغال مرو*میوه ای ؛پخته باش؛کال مرو* میوه چون پخته گشت و آتشگون*می زند شهد پختگی بیرون* سیب و به نیست میوه این دار*میوه اش آتش است آخر کار* خشک و تر هر چه در جهان باشد*مایه سوختن در آن باشد* سوختن در هوای نور شدن*سبک ازحبس خویش دور شدن* کوه هم آتش گداخته بود*دم سرد که کرد او را سنگ؟*

ثقل و سردی سرشت خارا نیست*نور در جسم خود زندانی است* سنگ ازین سر گذشت دلتنگ است*فکر پرواز در دل سنگ است* مگرش کوره در گداز آرد*وآن روان روانه باز آرد* سنگ بر سنگ چون بسایی تنگ*بر جهد آتش از میان دو سنگ* برق چشمی است در شب دیدار*خنده ای بر جسته از لبان دو یار* خنده نور است کز رخ شاداب*می تراود چو ماهتاب از آب* نور خود چیست؟ خنده هستی*خنده ای از نشاط سر مستی* هستی از ذوق خویش سر مست است*رقص مستانه اش ازین دست است* نور در هفت پرده پیچیده است*تا در این آبگینه گردیده است* رنگ پیراهن است سرخ و سپید*جان نور برهنه نتوان دید* بر درختی نشسته ساری چند*چند سار است بر درخت بلند؟* زان سیاهی که مختصر گیرند*آسمان پر شود چو پر گیرند* ذره انباشتی و تن کردی*خویشتن را جدا زمن کردی* تن که بر تن همیشه مشتاق است*جفت جویی زجفت خود طاق است* رود بودی روان به سیر و سفر*از چه در یا شدی درنگ آور* ذره انباشتی چو توده دود*ورنه هر ذره آفتابی بود* تخته بند تنی چه جای شکیب؟*به در آی از سراچه ترکیب* مشرق و مغرب است هر گوشت*آسمان و زمین در آغوشت*

گل صوری که خون جوشیده است*شیره آفتاب نوشیده است* آنکه از گل گلاب میگیرد*شیره آفتاب می گیرد* جان خورشید بسته در شیشه است*شیشه از نازکی در اندیشه است* پری جان اوست بوی گلاب*می پرد از گلابدان به شتاب* لاله ها پیک باغ خورشیدند*که نصیبی به خاک بخشیدند* چون پیامی که بود آوردند*هم به خورشید باز می گردند* برگ چندانکه نور می گیرد*باز پس می دهد چو می میرد* شاخه در کار خرقه دوختن است*در خیالش سماع سوختن است* وامدار است شاخ آتشجو*وام خورشید میگزارد او* در دل دانه بزم یاران است*چون شب قدر نور باران است* عطرو رنگ و نگار گرد همند*تا سپیده دمان زگل بدمند*

پنجشنبه بیستم مرداد 1384 |

درون سینه ام صد آرزو مرد*گل صد آرزو نشکفته پژمرد*دلم بی روی او دریای دردست*همین دریا مرا در خود فرو برد

پنجشنبه بیستم مرداد 1384 |

درختی خشک را مانم به صحرا*نسیمم گل به سر ریزد که برخیز*زر افشان دختر زیبای خورشید*سرودی خوش بر انگیزد که بر خیز*سبو،چشمک زنان از گوشه طاق*به دامانم در آویزد که بر خیز*زمان گوید که:هان ،گر بر نخیزی*غریو مرگ بر خیزد که بر خیز

پنجشنبه بیستم مرداد 1384 |

کاش

ای دل لبریز از شوق و امید*کاش می دیدی که فردا نیستیم*کاش می دیدی که چون پنهان شدیم*در همه آفاق پیدا نیستیم*گر چه هر مرگی تسلی بخش ماست*کاندر اینهمه تنها نیستیم*بد تر از مرگ است آن دردی،که باز*زندگی می خندد و ما نیستیم

پنجشنبه بیستم مرداد 1384 |

در ساغر ما گل شرابی نشکفت*در این شب تیره،ماهتابی نشکفت*گفتم به ستاره:خانه صبح کجاست؟افسوس که بر لبش جوابی نشکفت

پنجشنبه بیستم مرداد 1384 |

عمری به سر دویدم در جستجوی یار:

جز دسترس به وصل ویم آرزو نبود.

دادم درین هوس دل دیوانه را به باد؛این جستجو نبود.

هر سو شتافتم پی آن یار ناشناس،

گاهی زشوق ، خنده زدم،گه گریستم.

بی آنکه بدانم ازین گونه بی قرار مشتاق کیستم!

رویی شکفت چون گل روً یا و دیده گفت:

"این است آن پری که زمن می نهفت رو.

خوش یافتم،که خوشتر ازین چهره ای نتافتدر خواب آرزو..."

هر سو مرا می کشید پی خویش در به در،

این خوش پسند دیده ًزیبا پرست من.

شد رهنمای این دل مشتاق بی قرار، بگرفت دست من .

وآن آرزوی گمشده ، بی نام و نشان، در دورگاه دیده من جلوه می نمود .

در وادی خیال، مرا مست می دواند، وز خویش می ربود. از دور می فریفت دل تشنه مرا؛ چون بحر ،موج می زدو لرزان چو آب بود.

وانگه که پیش رفتم با شور و التهاب، دیدم سراب بود!

بیچاره من، که از پس این جستجو،هنوز می نالد از من این دل شیدا که:

«یار کو؟ کو آن که جاودانه مرا می دهد فریب؟ بنما، کجاست او!»

چهارشنبه نوزدهم مرداد 1384 |

رفتم به کنار رود،-سر تا پا مست-رودم،به هزار قصه،می برد زدست * چون قصه درد خویش با او گفتم لرزید و رمید و رفت و نالید و شکست

سه شنبه هجدهم مرداد 1384 |

دیدار

با گریه می نویسم:از خواب با گریه پا شدم*دستم هنوز در گردن بلند تو،آویخته است*وعطر گیسوان سیاه تو،با لبم،آمیخته است*دیدار شد میسرو... با گریه پا شدم.

دوشنبه هفدهم مرداد 1384 |

عهد شکسته

دیدی که یارجز سر جورو ستم نداشت

بشکست عهدوزغم ما هیچ غم نداشت

یارب مگیرش ارچه دل چون کبوترم

افکندو کشت وعزت صید حرم نداشت

بر من جفا زبخت من آمد وگرنه یار

حاشا که رسم لطف و طریق کرم نداشت

با اینهمه هر آنکه نه خاری کشید ازو

هر جا که رفت هیچکسش محترم نداشت

ساقی بیار باده و با محتسب بگو

انکار ما مکن که چنین جام جم نداشت

هر راهرو که ره بحریم درش نبرد

مسکین برید وادی و ره در حرم نداشت

حافظ ببر تو گوی فصاحت که مدعی

هیچش هنر نبودو خبر نیز نداشت

دوشنبه هفدهم مرداد 1384 |

گریز

از هم گریختیم

وآن نازنین پیاله دلخواه را،دریغ

بر خاک ریختیم!

جان من وتو تشنه پیوند مهر بود

دردا که جان تشنه خود را گداختیم!

بس درد ناک بود جدایی میان ما

از هم جدا شدیم و بدین درد ساختیم

دیدار ما که آنهمه شوق و امید داشت،

اینک نگاه کن که سراسر ملال گشت وآن عشق نازنین که میان من و تو بود

دردا که چون جوانی ما پایمال گشت

با آنهمه نیاز که من داشتم به تو پرهیز عاشقانه من نا گزیر بود

من بار ها به شوق تو باز آمدم، ولی هر بار دیر بود!

اینک من و تو ایم دو تنها ی بی نصیب هر یک جدا گرفته ره سرنوشت خویش

سر گشته در کشاکش طوفان روزگار گم کرده همچو آدم وحوا بهشت خویش

دوشنبه هفدهم مرداد 1384 |

پر کن پیاله را

پر کن پیاله را،کاین آب آتشین،دیری است ره به حال خرابم نمی برد

این جام ها- که در پی هم می شود تهی-دریای آتش است که ریزم به کام خویش،گرداب می رباید و،آبم نمی برد!

من،با سمند سر کش و جادویی شراب،تا بی کران عالم پندار رفته ام

تا دشت پر ستاره اندیشه های گرم*تا مرز ناشناخته مرگ و زندگی

تا کوچه باغهای خاطره های گریز پا،تا شهر یادها... دیگر شراب هم جز تا کنار بستر خوابم نمی برد!

هان ای عقاب عشق!از اوج قله های مه آلود دور دست*پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من

آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد...!

آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد!در راه زندگی،با اینهمه تلاش و تمناو تشنگی،با اینکه ناله می کشم از دل که :آب...آب...!دیگر فریب هم به سربام نمی برد پر کن پیاله

پرکن پیاله را

چهارشنبه پنجم مرداد 1384 |