تو بی نهـــــــایت شب وقتی نگات می خندید

چشمای خیره من اندوهتــــــــــــو نمی دیـــد

چرا غریبه بودم،با غربت نگـــــــــــــــــاهت

تصویرمـــوندیدم تـــوچشم بی گنــــــــــــاهت

کاشکی برای قلبت یه آسمون می ســــاختم

روح بزرگ تو رو، چــــــرا نمی شنــــاختم؟

آیینه گریه می کرد وقتی تو رو شکستـــــم!

ستـــــاره پشت در بود،وقتی درارو بستــــم!

تو بودی و سکوت و غروب سرد پاییــــــــز

باغچه رو زیرو رو کرد برگـــــای زرد پاییز

حالا من غریبــــه دنبـــــــــــــال تو می گردم

با قلب آسمونیت کمک کــــن تــــا برگـــردم

دانلود

آب را گل نکنیم:

در فرودست انگار،کفتری می خورد آب.

یا که در بیشه دور،سیره ای پر می شوید.

یا در آبادی،کوزه ای پر می گردد.

آب را گل نکنیم:

شاید این آب روان،می رود پای سپیداری،تا فرو شوید اندوه دلی

دست درویشی شاید،نان خشکیده فرو برده در آب.

زن زیبایی آمد لب رود، آب را گل نکنیم:روی زیبا دو برابر شده است.

چه گوارا این آب!

چه زلال این رود!

مردم بالا دست، چه صفایی دارند!

ای عشق همه بهانه از تست  من خامشم این ترانه از تست   آن بانگ بلند ِصبحگاهی وین زمزمه شبانه از تست   من اندهِ خویش ندانم این گریه بی بهانه از تست   ای آتشِ جانِ پاکبازان  در خرمن من زبانه از تست    افسون شده ترا زبان نیست  ور هست همه فسانه از تست  کشتیِ مرا چه بیم دریا  طوفان زتو و کرانه از تست   گر باده دهی وگرنه،غم نیست مست از تو، شرابخانه از تست  می را چه اثر به پیش چشمت؟ کاین مستی شادمانه از تست  پیش توچه توسنی  کند عقل؟ رام است که تازیانه از تست  من می گذرم خموش و گمنام  آوازه جاودانه از تست  چون سایه مرا زخاک بر گیر  کاینجا سرو آستانه ازتست.

نه اين سکوت را کسي نمي شکند
هيچ کس مرا صدا نمي زند
اي همه آدم هايي که
گوش هايتان را گرفته ايد
چشمانتان را بسته ايد
و اي همه آنهايي که
از سرماي زمستان
به خانه هاي تان
پناه برده ايد
هنوز آغاز شب است
هنوز ماه نتابيده
هنوز ستاره نخنديده

من هر شب ماه را مي بينم
اگر ابر ها بگذارند
و سري به ستاره ها مي زنم
اگر باران نبارد
من هر شب از آسمان مي پرسم
که چرا پر پرواز من شکسته است؟
و پاسخم سکوت
اگر گريه بگذارد