روز وصل دوستداران یاد باد

یاد باد آن روزگاران یاد باد

کامم از تلخی غم،چون زهر گشت

بانگ نوش شاد خواران یاد باد

گر چه یاران فارغند از یاد من

از من ایشان را هزاران یاد باد

مبتلا گشتم،در این بند بلا

کوشش آن حق گزاران یاد باد

گر چه صد رود است از چشمم روان

زنده رود باغ کاران یاد باد

دانلود

به یاد استاد پرویز مشکاتیان

تفنگت را زمین بگذار!

که من بیزارم از دیدار این خونبار ناهنجار

تفنگت دست تو یعنی: زبان آتش و آهن!

من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان کن 

ندارم جز زبان دل،

دلی لبریز از مهر تو ای با دوستی دشمن!

زبان آتش و آهن

زبان خشم و خونریزی است

زبان قهر چنگیزی است

بیا بنشین! بگو! بشنو سخن! شاید،

فروغ آدمیت را در قلب تو بگشاید

برادر! ای برادر!

گر که میخوانی مرا، بنشین برادر وار!

تفنگت را زمین بگذار! تفنگت را زمین بگذار!

تا از جسم تو ،این دیو انسان کش برون آید

تو از آیین انسانی چه میدانی؟

اگر جان را خدا داده است، چرا باید تو بستانی!؟

چرا باید که با یک لحظه غفلت،

این برادر را به خاک و خون بغلطانی؟

گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی و حق با توست

ولی حق را برادر جان،به زور این زبان نافهم آتشبار نباید جست

اگر اینبار شد وجدان خواب آلوده ات بیدار،

تفنگت را زمین را بگذار!

تفنگت را زمین بگذار!

تفنگت را زمین بگذار!

دانلود

خواهم که بر زلفت ، زلفت ، زلفت

هر دم زنم شانه ، هر دم زنم شانه

 
ترسم پریشان کند بسی، حال هرکسی، چشم نرگست

 مستانه مستانه ، مستانه مستانه

خواهم بر ابرویت ، رویت ، رویت

هر دم کشم وسمه ، هر دم کشم وسمه

ترسم که مجنون کند بسی،مثل من کسی، چشم نرگست

 دیوانه دیوانه ، دیوانه دیوانه

خواهم که بر چشمت ، چشمت ، چشمت

هر دم کشم سرمه ، هر دم کشم سرمه

ترسم پریشان کند بسی، حال هر کسی، چشم نرگست

 
 مستانه مستانه ، مستانه مستانه

خواهم که بر رویت ، رویت ، رویت

هر دم زنم بوسه ، هر دم زنم بوسه

ترسم که نالان کند بسی، مثل من کسی، چشم نرگست

 جانانه جانانه ، جانانه جانانه

یک شب بیا منزل ما!

حل کن دو صد مشکل ما!

ای دلبر خوشگل ما

دردت به جان ما شد

 
روح و روان ما شد

دانلود

ز دو دیده خون فشــــــــــانم به غمت شب جــدایی

چه کنم کــه هست اینهــــــــــا گل باغ آشنــــــــایی

مژه هــا به چشم یـــــــارم، به نظر چنــــــــان نماید

که میــــــــــــان سنبلستــــان چرد آهوی ختــــــایی

ســــر برگ و گل ندارم زچــــــه رو روم به گلشـــــن؟

که شنیده ام زگلهـــــــــا همه بـوی بی وفــــــــــایی

به کـدام مذهب است این؟به کدام ملت است این؟

که کشند عاشقی را،که تو عاشقم چـــــــــــرایی؟!

به طواف کعبــــــه رفتم،به حـــــــــــرم رهـــم ندادند!

که تو در برون چـــــه کــــــردی،که درون خانـــه آیی؟

به قمــــــــــار خــــــانه رفتم،همه پاکبــــــــــــاز دیدم

چــو بــــه صومعــه رسیدم همه زاهد ریـــــــــــایــی!

در دیـــــــر میــــزدم من،کـــــــــه نــــــــــــدا زدر درآمد

که درا ،درا ،عراقــــــــی! کـه تو هم ازآن مـــایــــــــی

دانلود

ازآنکه دلبر دمی به فکــــــــــــــــــــــــر ما نباشـد

در این بهــــــــــــار ای صنــــــم بیـا و آشتی کن!

که جنگ و کین بــــــــــا من حزین روا نبــــــاشـد

صبحدم بلبل، بر درخت گل به خنــده می گفت:

نازنینان را ،مه جبینان را، خـــــــــــدا! وفا نباشد

اگر کـــــــه با این دل حزین تو عهد بستــــــــــی

حبیب من! بـــــــــــا رقیب من چرا نشستــــی؟

چرا دلم را عزیز من! از کینـــــــــــه خستـــــــی؟

بیا در بـرم از وفـــــــــــا یک شب ای مه نخشب!

تازه کـن عهـــــــــــــــدی که برشکستــــــــــــــی

دانلود

یادم از کِشته خویش آمد و هنگــــــــــــــــام درو

گفتم: ای بخت!بخفتیدی و خورشیـــــــــد دمیـد

گفت:با اینهمه از سابقه نومید مشــــــــــــــــــو

گرروی پاک و مجرد چو مسیحـــــــــــــا به فلـــک

از فروغ تو به خورشید رســـــــــــــــــد صد پرتـــو

آسمان گو مفروش این عظمت کاندر عشـــــــق

خرمن مه بجویی،خوشه پروین به دو جــــــــــــو

تکیه بر اختر شبگـــــــــــرد مکن کاین عیــــــــــار

تاج کاووس ربود و کمـــــر کیخســـــــــــــــــــــــرو

دانلود

خشک آمد کشتگاه من

در کنار کشت همسایه

گر چه میگویند :" می گریند بر ساحل نزدیک

سوگواران، در میان سوگواران "

قاصد روزان ابری ، داروک!

 کی میرسد باران ؟

بر بساطی که بساطی نیست ؛

در درون کومه ی تاریک من؛ که ذره ای با آن نشاطی نیست ؛

وجوار دنده های نی، به دیوار اتاقم ؛ دارد از خشکیش می ترکد!

چون دل یاران ، که در هجران یاران.

قاصد روزان ابری،داروک!

کی میرسد باران؟

دانلود

ادامه مطلب: شرح مختصری است در مورد این شعربسیار زیبای نیما یوشیج

به من گفتی که دل دریا کـن ای دوســـت

همه دریا از آن مـــــــــا کــن ای دوست

دلــــــــم دریــــــــا شــد و دادم به دستت

مکش دریا به خون پروا کـن ای دوسـت

مکش دریا به خون پروا کـن ای دوسـت

کنار چشمــــه ای بودیـم در خــــــــواب 

تو با جامــــــــــــی ربـــودی مــاه ازآب

 چو نوشیدیــم از آن جام گـــــــــــــوارا

درین ســـرای بی کسی، کسی به در نمی زنـــــــد

                                                                     به دشت پر ملال مـــــــــــــا پرنده پَـــر نمیزنـــــد

یکی زشب گرفتگـان چـــــــراغ بر نمـی کُنـــــــــد

                                                                     کسی به کوچه سار شب، درِ سحــــــر نمی زنــــد

نشسته ام در انتظـــــــــــار این غبار بی ســـــوار

                                                                     دریغ! کـــز شبی چنین، سپیــــــده سر نمی زنـــــد

گذر گـــهی است پر ستــــم که اندر او به غیر غم

                                                                     یکی صلای آشنــــــــــــا به رهگـــــــــذر نمی زند

دل خــــــــــراب من دگـــــــــر خرابتـــــر نمی شود

                                                                     که خنجــــــــر غمت ازین خـــــراب تر نمـــی زند!

چه چشم پاسخ است ازین دریچه های بستـه ات؟

                                                                     برو! که هیچکس ندا، به گوش کـــــــــر نمی زند!

نه سایه دارم و نـــه بر،بیفکننـدم و ســـــــــزاست

                                                                     وگرنـــــه بر درخت تــــــــر، کســـــی تبر نمی زند!

در کوچه سار شب {بشنوید}

نامدگــــــــــــــــــان و رفتگـــــــــــــــــــــــــــــــــــــان

از دوکرانه زمان،سوی تو می دونـــــــــــــد؛هـــان!

ای تـــــــــــــو همیشــــــــــــــــه در میـــــــــــــــــان

در چمن تو می چرد،آهـوی دشت آسمـــــــــــــان

گرد سر تو می پرد باز سپیـــــــــــــد کهکشـــــــان

هر چه به گــــرد خویشتن، می نگرم در این چمن

 آینه ضمیر من جز تو نمی دهد نشــــــــــــــــــان!

مست نیاز من شدی!پرده نــــــــــــــــاز پس زدی!

از دل خود بر آمدی:آمدن تـــــــو شد جهـــــــــــان!

آه که میزند برون،از سروسینه موج خـــــــــــــــــون

من چه کنم که از درون،دست تو میکشد کمـــان؟

پیش وجودت از عدم؛زنده و مرده را چه غــــــــــم؟

کز نفس تو دم به دم ؛می شنویم :بوی جـــــــان!

پیش تو جــــــــــــــامه در برم،نعره زند که بـــــردرم

آمدمت که بنگــــــرم:گریـــــــــــه نمی دهد امـــان!

دانلود

پرکن پیاله را